Paddestoelen hebben een patent op beeldende, grappige, soms sprookjesachtige namen, en de familie van de inktzwammen (Coprinaceae) blinkt daar ook in uit.

Het hazenpootje (Coprinus lagopus) is een inktzwam die bij voorkeur groeit op dode houtresten, en is te vinden in bossen, maar ook in
tuinen op gehakseld hout… en op  paden in de moestuin. Op een bodem die rijk is aan organisch materiaal van vergaan hout  lijkt de zwam vanuit de grond te groeien.

Het hoedje van het hazenpootje is dicht behaard als het jong is, maar op ‘volwassen leeftijd’ (en dat is een paar uur later) is het vrijwel kaal.

Bij het hazenpootje blijven delen van dat vlies vaak op de hoed hangen. De Nederlandse naam ‘Hazenpootje’ slaat natuurlijk op het harige aspect van het hoedje, net als de botanische soortnaam lagopus, die is afgeleid van het Grieks lagos (λαγως, haas) en pous (πους, poot). (De geslachtsnaam ‘Coprinus‘ verwijst naar het feit dat een aantal inktzwammen mest als groeiplaats verkiezen.) Als de paddestoel opkomt, is het hoedje hoog en smal, maar wordt stilaan breder en klokvormig, en later vlak en komvormig. Naarmate het zwammetje ouder wordt, wordt het hoedje langzaamaan doorschijnend.

De talrijke plaatjes van het hazenpootje zijn aanvankelijk bleek, wit, maar verkleuren naar grijs en tenslotte naar zwart, en ze vervloeien uiteindelijk tot een zwarte inktachtige vloeistof, een typisch kenmerk van (heel wat van de ) inktzwammen.

Het hazenpootje wordt niet als giftig beschouwd, maar het heeft geur noch smaak, en niet alleen is het lastig om er voldoende te plukken om er een maaltje van klaar te maken, het is bovendien bijna niet te doen om ze ‘heelhuids’, voor ze tot inkt vervloeien, in de keuken te krijgen.

Het vervloeien van de plaatjes is een ingenieuze strategie waardoor de sporen efficiënter verspreid kunnen worden. Naarmate de sporen rijpen gaan de lamellen van onder naar boven toe vloeibaar worden. Bij de meeste inktzwammen krult het hoedje tegelijkertijd op, waardoor de "rijpe" sporen steeds in een optimale positie komen om door de wind te worden meegevoerd.

(Bron: Kees Uljé)

Foto's 1, 2 en 3 ©2009-LA-PAGE -D'AGNÈS___

Het Hunzedal is het stroomdal van de Hunze, gelegen aan de voet van de Hondsrug aan de oostgrens van Drenthe.

Type landschap: nat grasland, weidevogelgebied, beekdalsysteem

In het vlakke dal van de Hunze zijn verschillende (kleine) percelen met bos en grasland . Vroeger was het een hoogveengebied, 15 m lager gelegen dan de Hondsrug waar de 35 km lange rivier doorheen kronkelde. De Hunze is nu niet meer dan een  brede sloot.

In de negentiende en twintigste eeuw is het veen bijna helemaal weg gegraven en is de Hunze zo goed als recht getrokken. Het is de bedoeling dat de Hunze in de toekomst weer gaat ""meanderen". De graslanden zijn van belang voor overwinterende ganzen en broedende weidevogels.

 In de drogere delen van het dal ligt  een parkachtig boslandschap, een ideaal wandellandschap

__________________________________________________________________________________________________________________________________________

Vanwege de bijzondere ligging, tegen de zijmuur van een boerderijtje aan, vormt dit hunebeddenpaar wel één van de merkwaardigste in Drenthe. Ondanks de ligging aan een verharde weg, vallen ze niet onmiddellijk in het oog.

Volg de wegwijzers naar een smal paadje dat zich tussen twee vervallen boerderijtjes door wurmt en dan zie je pas de grote groen uitgeslagen steenklompen van de twee in elkaars verlengde liggende hunebedden; pal tegen de boerderijmuur.

Hoewel vrij compleet - alle dekstenen en op twee na alle draagstenen zijn aanwezig -, is dit hunebeddenpaar nooit gerestaureerd. Wel zijn de meeste scheuren in de dekstenen met cement dichtgesmeerd. Van de in totaal 13 dekstenen liggen er 12 tussen de uit het lood geslagen draagstenen. Toch vormen ze een fraai gezicht, gelegen onder oude eiken met hun grillige takken die de stenen gedeeltelijk overkoepelen.

Verborgen in de heg die het toegangspad omzoomt, staat de steen die ooit een bronzen naamplaquette droeg. Deze door prof. Van Giffen geplaatste naamplaten blijken verzamelaarsobjecten. Daarom is deze veiliggesteld in het Hunebedcentrum in Borger. Er gaan echter nu weer stemmen op om hem toch weer terug te plaatsen.

De setting van deze hunebedgroep is overigens idyllisch. Achter de heg waarvoor het hunebed ligt, vind je een prachtig uitzicht op een zonovergoten weiland met groot en klein vee. Dit uitzicht is Drenthe op zijn best.....

©-juni 2009   _____LA-PAGE-D'AGNÈS_____

Schattige, jonge vogeltjes, die wil iedereen wel in de tuin. Maar mieren gaan we met kokend water te lijf en van regenwormen krijgen we de kriebels. Toch zijn al die "beestjes", van de meest aaibare tot de griezeligste, van nut in de tuin. De regenworm en het lieveheersbeestje zijn daar goede voorbeelden van......

__________________________________________________________________________________________________________________________________________

DE REGENWORM

Hij is niet echt aaibaar, de regenworm. Glibberig, bijna geen kop of kont aan te ontdekken, wie wordt daar nou warm van?

Een beetje slimme tuinier, bijvoorbeeld, want regenwormen zijn ongelooflijk nuttige dieren.

In een beetje gezonde tuin kun je er op elke vierkante meter wel vijfhonderd vinden. Het zijn de opruimers van de natuur. Ze trekken afgevallen blad en andere rommel de grond in en verwerken het tot vruchtbare wormenmest.

Doordat ze gangen maken in de grond beluchten ze die automatisch en kan het water beter weglopen in die gangetjes. En voor wie het engerds blijft vinden: ze staan op het menu van heel wat geliefde zangvogels......

 ____________________________________________________________________________________________________________________________________________

HET LIEVEHEERSBEESTJE

Het lieveheersbeestje kan al op wat meer fans rekenen. Vooral rozenliefhebbers weten de gestippelde diertjes te waarderen omdat het geweldige bestrijders van luizen zijn. Ook in de groentetuin hebben ze daarom veel waarde, met name op luisgevoelige gewassen als sla en tuinbonen.

Lieveheersbeestjes leggen hun eitjes in bladafval. Wie ze dus graag ziet in de tuin, moet in het najaar niet beginnen aan de winter-klaar-beurt.

Holle stengels, dorre blaadjes, het zijn allemaal prima overwinteringsplekken voor veel nuttige insecten. Je kunt zelfs holle, droge stengels, bijvoorbeeld van mais, met een touwtje bij elkaar binden en op een droog beschut plekje ophangen. Een mooi hotel voor veel nuttige diertjes.

Als je geen bestrijdingsmiddelen gebruikt en de grondkwaliteit goed is door het gebruik van natuurlijke messtoffen en compost dan zul je over het algemeen weinig last hebben van plagen en aantastingen. De hele tijd alles opruimen is helemaal niet nodig. De natuur heeft nuttige krachten genoeg om afgevallen blad en stengels weg te werken. En hoe meer afwisseling van planten in je tuin, vooral van inheemse planten, des te groter de variatie aan bijvoorbeeld insecten en daarmee ook vogels.

©-14 juni 2009   _____LA-PAGE-D'AGNÈS_____

Hortensia wordt de plant in de volksmond genoemd. Hydrangea paniculata is de wetenschappelijke naam. De struik spreekt tot de verbeelding door z'n grote schapenkopachtige bloeiwijze. Wat we als bloem zien, is een verzameling van bloemen die bolvormig gerangschikt zijn. De echte paniculata is wit van kleur. Later kan dezelfde struik roze bloemen geven.

De hortensia heeft grote bloemen aan de buitenzijde. Dit zijn lokbloemen om insecten te lokken. Deze bloemen zijn onvruchtbaar (steriel). Alleen de binnenste bloemen zijn vruchtbaar (fertiel) en hebben in hun nabijheid stampers en meeldraden. 

Er zijn veel variëteiten van de Hortensia

Kleurig zijn ze: Witte, rode, blauwe en roze bloemen te kust en te keur. Maar de kleur van de bloemen kan veranderen door de zuurgraad van de grond.

Een Hortensia kleurt blauw op een zure grond, paars op een matig zure grond en roze op een basische grond. Vooral roze hortensia's hebben het vermogen om van kleur te verschieten en wel naar blauw en zelfs omgekeerd. De plantkundige Molish begon als eerste te experimenteren. Hij kwam tot de ontdekking dat ijzer en aluminium invloed hebben op de kleur van de bloem. De Amerikaan Allen constateerde dat deze chemische elementen niet alleen voor de verkleuring konden zorgen.
De kleur van de hortensiabloem reageert op de zuurgraad van de grond. Naarmate de grond zuurder is, kunnen meer metalen oplossen. De aanwezigheid van ijzer en/of aluminium in zure gronden blijken de verkleuring te veroorzaken.

Het is dus goed mogelijk de kleur van hortensia te beïnvloeden. Nuttige hulpmiddeltjes zijn het ingraven van een handje roestige spijkers bij de plant. Of door een heel klein beetje aluin (kaliumsulfaat) of aluminiumsulfaat rond de plant uit te strooien. Voorwaarde voor de verkleurtruc is dat de hortensiasoort het pigment delphinide-glucoside bevat. Vrijwel alle hortensia's bevatten dit pigment.

Handig is dat er nu een strooimiddel en een gietmengsel te koop is. Ze regelen de verkleuring van hortensia feilloos. Hoe zuurder de grond, des te beter het hulpmiddel werkt.  Eén zakje wordt in een liter water opgelost en rondom de hortensia gegoten. Augustus en/of september is geschikt om de behandeling uit te voeren.

ASSEN HEEFT IETS TE VIEREN DIT JAAR

Seringen-Snoei, hoe en wanneer? 

Het is seringentijd. Overal zie je de prachtige bloeiers staan in wit, lila of paars. Jammer genoeg duurt de bloeitijd niet lang. En dan komt de vraag weer wat je moet doen om hem het volgend jaar weer zo mooi in bloei te krijgen. Hier volgen wat tips:        

Van een sering snoei je in de winter de zwakke en oude scheuten weg. Verwijder bij oudere planten elk jaar daarbij ongeveer een kwart van dat soort oude en zwakke scheuten. Daarnaast snoei je de uitgebloeide bloemscheuten terug direkt na de bloei, maar niet verder dan tot het eerste paar bladeren onder de bloemen, want anders heb je kans dat je de knoppen verwijdert die het volgend jaar de bloeiende scheuten zullen opleveren. Als je onderaan de boom scheuten krijgt (bij de voet) dan moet je die verwijderen als ze nog klein zijn en zo mogelijk tot het punt van oorsprong. Heel oude en verwaarloosde seringen (vaak de gewone Syringa vulgaris) kunnen verjongd worden door de plant af te zagen op een hoogte van 30 - 90 cm. Hij zal dan wel weer uitlopen op het oude hout. De eerste jaren krijg je dan echter niet veel bloemen. (Yolanda).

Omdat er meestal twee nieuwe scheuten uit de onderliggende knoppen groeien, kan men de naar binnen groeiende scheut verwijderen, zodat er een bredere uitgroei van de struik tot stand komt. Dit zeker aan te raden bij het planten van een jonge heester. Daardoor wordt voorkomen dat er een struik ontstaat met een smalle onderzijde en een brede kop.