______________________________________________________________________________________________________________________________________

René Magritte (1898 –  1967) was een surrealistisch Belgisch kunstschilder en één van de bekendste Belgische schilders in het algemeen.

Het grootste deel van zijn oeuvre behoort qua stijl tot het surrealisme.

´De verdwaalde jockey´ uit 1926 was zijn eerste geslaagde surrealistische werk. Hiernaast een afbeelding van het schilderij.

In andere schilderijen gaf hij  vaak voorwerpen weer, zoals een schoen, een appel, een pijp of een boom. Deze haalde hij uit hun gewone omgeving en plaatste ze in een aparte atmosfeer.

Magritte maakte vooral schilderijen (olie op doek), maar ook gouaches, voorwerpen en collages.

De rode draad in zijn werk is dat hij de toeschouwer telkens op het verkeerde been zet, waarmee hij je dwingt om over kunst na te denken. Magritte vond dat het de taak is van de kunstschilder om de realiteit in een ander kader te plaatsen.   

Het bekendste werk van Magritte is "La Trahison des Images" (1928-29) of "Het verraad van de voorstelling" met de geschilderde tekst: Ceci n'est pas une pipe onder de zeer realistische afbeelding van een pijp. In dit werk schildert René Magritte een pijp met vlak daaronder de boodschap: "Dit hier is geen pijp". Hij bedoelt hier eigenlijk mee dat de pijp die hij tekent, eigenlijk geen echte pijp is maar de afbeelding van een pijp, meer nog ... gewoon een met olieverf beschilderd doek dat wij schilderij noemen. Het schilderij is 63,5 cm × 93,98 cm.

Nog steeds is er wereldwijd veel belangstelling voor het werk van Magritte. Zijn werk is te zien in verschillende musea in binnen-en buitenland. In Nederland hangt zijn werk inde volgende musea:

- Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam

- Scheringa Museum voor Realisme in Spanbroek 

________________________________________________________________________________________________

Meer werk van Magritte:

Volledig album bekijken

_____©Juni 2009-LA-PAGE-D'AGNÈS______________________________________________________________________________

Je zou het het werk van Iris van Dongen kunnen vergelijken met de romantische of symbolische kunst uit de 19de eeuw van Engelse pre-rafaelieten als John Everett Millias of Jugendstil-kunstenaars zoaals Gustave Klimt. Maar toch zijn de vrouwen die Iris van Dongen afbeeldt gezanten uit de 21ste eeuw.                                   

In een periode van ongeveer vijf jaar, 2003-2009, hebben zij zich ontwikkeld van melancholische of melancholieke meisjes tot vrijgevochten sterren, die nu eens uit een film noir lijken te zijn gestapt en dan weer optreden als pin-ups. In het begin dromen ze nog weg met zwart-witte zweetbandjes en sjaals vol doodskoppen, verrijzen ze nu ten voeten uit en onverschrokken voor het publiek: magische wezens met rode flitsogen, die zich levende draken als amulet veroorloven en sensueel een kluwen slangen om hun benen laten kronkelen. De slang is tegelijkertijd hun wapen, hun sieraad en hun alter ego. De titel van de tekeningenreeks die van Dongen aan deze vrouwen toekent of geeft, luidt, met het Engelse woord voor argwanend, Suspicious. En met wat fantasie lijkt het of we een slang horen spreken, die ons er sissend van verzekert dat met deze heldinnen, waakzaam en zelfbewust, niet valt te spotten.                             

De tentoonstelling van Iris van Dongen en haar Supicious loopt nog tot 10 mei 2009 in het stedelijk Museum Schiedam.