Space-Special E-Magazine

Tuinvogeltelling 2010

Natuur-De spreeuw

Bijdrage van: Agnès-http://waar0210.spaces.live.com

S’il vous plaît, aidez le Peuple Haïtien…

Door: Valérie- http://val-gibson.spaces.live.com/

Niet te geloven maar waar ....

Egels op de rode lijst van bedreigde diersoorten

Door Jeroen Majoor: http://2kattenvanjeroen3.spaces.live.com

De zoogdierenvereniging vindt dat de egel op de rode lijst van bedreigde diersoorten thuishoort, omdat de laatste tien jaar de populatie egels gehalveerd is. De voornaamste oorzaak is het verkeer. Een andere oorzaak zou volgens mij kunnen zijn, de opgeruimde tuinen, waar de egel weinig mogelijkheden heeft om te kunnen scharrelen en  om een slaapplaats te maken.

Paddestoelen hebben een patent op beeldende, grappige, soms sprookjesachtige namen, en de familie van de inktzwammen (Coprinaceae) blinkt daar ook in uit.

Het hazenpootje (Coprinus lagopus) is een inktzwam die bij voorkeur groeit op dode houtresten, en is te vinden in bossen, maar ook in
tuinen op gehakseld hout… en op  paden in de moestuin. Op een bodem die rijk is aan organisch materiaal van vergaan hout  lijkt de zwam vanuit de grond te groeien.

Het hoedje van het hazenpootje is dicht behaard als het jong is, maar op ‘volwassen leeftijd’ (en dat is een paar uur later) is het vrijwel kaal.

Bij het hazenpootje blijven delen van dat vlies vaak op de hoed hangen. De Nederlandse naam ‘Hazenpootje’ slaat natuurlijk op het harige aspect van het hoedje, net als de botanische soortnaam lagopus, die is afgeleid van het Grieks lagos (λαγως, haas) en pous (πους, poot). (De geslachtsnaam ‘Coprinus‘ verwijst naar het feit dat een aantal inktzwammen mest als groeiplaats verkiezen.) Als de paddestoel opkomt, is het hoedje hoog en smal, maar wordt stilaan breder en klokvormig, en later vlak en komvormig. Naarmate het zwammetje ouder wordt, wordt het hoedje langzaamaan doorschijnend.

De talrijke plaatjes van het hazenpootje zijn aanvankelijk bleek, wit, maar verkleuren naar grijs en tenslotte naar zwart, en ze vervloeien uiteindelijk tot een zwarte inktachtige vloeistof, een typisch kenmerk van (heel wat van de ) inktzwammen.

Het hazenpootje wordt niet als giftig beschouwd, maar het heeft geur noch smaak, en niet alleen is het lastig om er voldoende te plukken om er een maaltje van klaar te maken, het is bovendien bijna niet te doen om ze ‘heelhuids’, voor ze tot inkt vervloeien, in de keuken te krijgen.

Het vervloeien van de plaatjes is een ingenieuze strategie waardoor de sporen efficiënter verspreid kunnen worden. Naarmate de sporen rijpen gaan de lamellen van onder naar boven toe vloeibaar worden. Bij de meeste inktzwammen krult het hoedje tegelijkertijd op, waardoor de "rijpe" sporen steeds in een optimale positie komen om door de wind te worden meegevoerd.

(Bron: Kees Uljé)

Foto's 1, 2 en 3 ©2009-LA-PAGE -D'AGNÈS___

Het altijd pittoreske Spanbroek

Door: Rots in de Branding- http://boogschutter-67.spaces.live.com

Spanbroek-Hier is het Museum voor Realisme opgericht door het echtpaar Scheringa-De Vries. Vanaf eind jaren tachtig verzamelden zij werken van magisch realist Carel Willink en enkele van zijn tijdgenoten. Halverwege de jaren negentig ontstaat het idee om de privecollectie open te stellen voor het publiek en om dit te kunnen verwezenlijken, wordt een voormalige huishoudschool in Spanbroek aangekocht en verbouwd. In 1997 opent het museum de deuren voor publiek.

 

Museum voor Realisme

 

 

 

In de loop der jaren is de collectie flink gegroeid en richt zich behalve op het Magisch Realisme, meer algemeen op het (Inter)Nationaal Realisme uit de 20e en 21e eeuw. Aangezien de collectie in het huidige gebouw niet geheel getoond kon worden, was het de bedoeling dat  het museum in het voorjaar van 2010 naar een aanzienlijk groter gebouw in Opmeer zou verhuizen, ontworpen door Herman Zeinstra van DOK architecten in Amsterdam. 

 

Door de val van de DSB Bank, is er van het museum niet veel meer over. We mochten er gratis in en er liepen toch nog wel wat mensen rond. Er hangen nog enkele werken van Jan van Tongeren, schilderijen uit de privé collectie zijn allen van de muren verdwenen. In plaats van deze schilderijen zijn er door bezoekers, werknemers en meelevenden allerlei teksten op de muren geschreven. Toevallig kwamen we daar in gesprek met een mevrouw die werkzaam was geweest in het museum. Zij had de verwachting dat het museum wel voortgezet ging worden in het nieuwe gebouw in Opmeer. Het gebouw is al redelijk gevorderd dus zou het zonde zijn om dat weer te stoppen, maar zeker weten deed ze het ook niet. Ze was zichtbaar ontroerd door de vele teksten op de muur, het fijne gevoel dat er zoveel mensen meeleefden.  

 

Zo zie je maar weer dat het fallisement van een bank van alles mee de afgrond in sleurt.

Hieronder foto's van de muren die zijn volgeschreven door het publiek.

 

 

 

 

 

 

Zelf ook maar even de stift ter hand genomen!